A(uti)sociaal

Bij de bakker staat een goed uitziende, frisse jongeman in de rij. Het is druk en het duurt even voor hij aan de beurt is. Hij heeft nog geen woord gezegd en is per ongeluk al meerdere keren tegen zijn voorganger gebotst. Eindelijk is hij aan de beurt. De verkoopster vraagt vriendelijk; ‘Kan ik je helpen?’ Nors en heel zachtjes zegt hij; “1 Tarwebrood, gesneden”. “Sorry?”; zegt de verkoopster. Een beetje geïrriteerd herhaald hij zijn bestelling. ”Dat is dan 2 euro 65, alsjeblieft.”; zegt de verkoopster. Heel zenuwachtig zoekt de jongeman het geld bij elkaar. Het lukt niet. “Schiet eens op!” komt er uit de rij. Want ondertussen is er een lange rij ontstaan. Achter in de winkel staat een vrouw toe te kijken. De jongen werpt af en toe een blik naar haar. Ze knikt dan naar hem. Zenuwachtig zoekt hij het geld bij elkaar. En nogmaals roept iemand dat hij op moet schieten. De vrouw komt uit de hoek en helpt hem. Ze lopen samen met de bestelling de winkel uit. Onderweg naar buiten roept een andere klant; “Je had toch wel een beetje op kunnen schieten. Je ziet toch ook dat het druk is!” De vrouw werpt een boze blik naar de klant en loopt naar buiten. Uit de rij wordt gefluisterd “Dat is ook een asociaal stel”. Moeder en zoon lopen zonder iets te zeggen de winkel uit. Wat anderen niet weten is dat dit de eerste keer is voor de jongen dat hij in een hele drukke winkel boodschappen komt doen. Dat hij drukke situaties niet aankan en snel zijn concentratie kwijtraakt. En dat hij door zijn autisme, contact maken erg moeilijk vindt. Terwijl het een hele zachte, lieve jongen is. Maar dit door het vooroordeel en zijn gedrag in de winkel niet te zien is. Autisme zie je niet aan de buitenkant, maar het heeft veel invloed op iemands leven. Het verwerken van informatie werkt bij mensen met autisme anders. Je wordt ermee geboren en het blijft je hele leven een rol spelen. Het heeft niets te maken met opvoeding. Zien, horen, ruiken enzovoort wordt op een andere manier verwerkt. Autisme heeft vele gezichten. Sommige mensen met autisme zoeken weinig contact met anderen, terwijl anderen dit juist wel doen. Maar dan vaak wel op een andere of voor anderen ‘vreemde manier’. De vooroordelen van anderen maken het niet gemakkelijker. Een beetje hulp en begrip echter wel.

Normaal gesproken schrijf ik in mijn columns niets persoonlijks. Echter gaat deze column mij aan mijn hart. In mijn dagelijks leven maakt mijn gezin regelmatig een soort gelijk scenario mee. Men weet en ziet vaak niet hoe ons dit raakt. Ik kan het sommigen ook niet kwalijk nemen. We dragen ook geen bordje waarop “pas op! Voorzichtig aanpakken” op staat. En onze puber is een prachtig en spraakzame jongeman, waar je niets aan ziet. Maar de pijn die een opmerking of verwijzing met zich meebrengt, maakt telkens een klein blijvend littekentje. Ons steunt het enorm dat onze puber zelf enorm geniet van alles. En dat hij vaak niet boos wordt op de mensen die een mening over hem hebben zonder hem te kennen. Want hij is bijzonder en niet anders.

Deze column is geschreven door: Nicole Gierman 

Column ‘Mi Mekaore’ Dementie

Omzien naar elkaar

Een poos geleden kregen we bij ‘Mi Mekaore’ een mooi, verdrietig en realistisch bericht van de heer Rien van der Boom. Waarin we lazen waarom een initiatief als ‘Mi Mekaore’, maar zeker ook het omzien naar elkaar belangrijk is.

Vaak zijn we bezig met ons eigen, soms drukke of volle leven. En vergeten we onze ogen te openen voor de wereld om ons heen. Een wereld waar prachtige dingen de dag passeren. Maar ook een wereld waarin we elkaar een handje kunnen helpen, waarin we omzien naar en zorgen voor elkaar. Het stuk van RIen willen we graag met u, de lezer, delen.

Terwijl zijn vrouw hun kleinkinderen tijdens een logeerpartijtje naar bed bracht, keek Rien nog even uit het raam naar buiten. Op het fietspad tegenover zijn huis zag hij een oudere vrouw lopen. Af en toe stond ze stil, keek rond zich heen en vervolgde zwalkend haar weg. Het leek alsof ze door haar ouderdom, vanwege haar dementie of een ander lichamelijke beperking behoorlijk zwaaide met haar bovenlijf.

Een fietser reed haar voorbij. Rien roept naar zijn vrouw dat hij even weg is, trekt een jas aan en rijdt haar met zijn auto tegemoet. Ondertussen rijden meerdere fietsers en auto’s zonder een blik naar de vrouw te werpen gewoon voorbij. Rien haalt de vrouw in en draait zijn raampje naar beneden. Hij vraagt haar:’Waar moet u naartoe?’ De vrouw kijkt hem achterdochtig aan en zegt; ‘Naar huis natuurlijk, maar ik kan de weg niet vinden en het is zo donker’. Rien vraagt haar waar ze woont. De straat weet ze maar het nummer wisselt. Hij helpt haar in de auto. Aangekomen op het adres, ziet hij achter de glazen voordeur een man schuifelen. Rien begrijpt dat hij daar moet zijn. Wanneer hij aanbelt, opent de man direct de deur. Hij wist niet waar zijn vrouw bleef en loopt met Rien mee naar zijn auto. Terwijl Rien de auto opent omarmt hij haar en met meerdere dankbetuigingen aan Rien, brengt hij haar in huis. Dankbaar maar ook zeer verwonderd rijdt Rien terug naar huis. Verwonderd dat blijkbaar niemand iets deed en men gewoon hun eigen gang door het leven gaat.

De afstand van waar Rien de vrouw aantrof naar haar huis loop je normaal gesproken in zo’n 25 minuten. Ze was echter waarschijnlijk al zo’n anderhalf uur onderweg, verschillende mensen moeten haar gezien hebben. Dat kan niet anders. Deze mevrouw liep niet meer zo snel, stond af en toe stil om te kijken waar ze was.

Waarschijnlijk had iemand van haar te horen kunnen krijgen,’Waar bemoei je je mee?!’ Of was iets later op zijn bestemming aangekomen. Maar moeten dit redenen zijn om je niet meer te bekommeren om een ander. Toen Rien deze vrouw zag was het nog iets kouder in het jaar. Ze had nog uren zo kunnen zwalken. Met de meest verontrustende gevolgen. Dan is een hand, een oor of een korte autorit naar huis, zoals Rien gaf alles waard.

Geschreven door Nicole Gierman

Bron: Rien van der Boom, SGP fractielid

Als kop zou ik het erg mooi vinden als het er zo uit kon zien als de andere columns. Blauw met Column “Mi Mekaore” en de titel van de tekst.

Voettekst:

“Mi Mekaore” vindt elke woensdag plaats van 14.00 tot 17.00 uur en van 19.00 tot 21.00 uur. In de Victoriahal aan de Philipshoofjes 57b in Dirksland. Kom gezellig langs voor een kopje koffie, gezellig een potje kaarten of een goed gesprek. Iedereen is welkom.

 

Mi Mekaore”, met elkaar voor elkaar

In deze column kunt u elke 2de dinsdag van de maand lezen over verschillende onderwerpen waarin we onszelf of anderen zullen herkennen. Onderwerpen die soms in een hoekje geschoven worden, maar zeker de moeite waard zijn om aandacht aan te besteden. Zaken die we allemaal tegen komen in het dagelijkse leven. Waar we soms goed mee weten om te gaan, maar soms ook tegenaan lopen.

Deze column is mede ontstaan door het starten van een nieuw initiatief binnen Dirksland. “ Mi Mekaore” ( met elkaar) genaamd. Die deze onderwerpen fysiek zullen ondersteunen. Het idee achter ‘Mi Mekaore” is er zijn voor elkaar met hulp van elkaar. Een gezellige, hechte en respectvolle gemeenschap ondersteunen op welke manier dan ook.

Vandaag de dag brengen we namelijk 85% van de tijd binnen door. In de wintermaanden is dit zelfs 90%. Alles speelt zich binnenshuis af. Vaak kennen we onze buren niet eens echt. Nog maar 15 jaar terug was dit het omgekeerde. Toen leefden we met elkaar, voor elkaar. Deden we samen activiteiten en kenden we de mensen om ons heen. Als er iemand hulp nodig had, stond iedereen klaar. Dit missen we allemaal weleens. Een praatje en dan niet via Whatsapp. Een hobby delen en dan niet via een Facebookpagina. Maar een plaats waar jong en oud welkom zijn en persoonlijk hun mening of interesses kunnen delen. Een plaats om samen te zijn. “Mi Mekaore” maakt dit mogelijk. Elke woensdagmiddag en –avond staan de deuren van de Victoriahal in Dirksland open en kunt u hier geheel vrijblijvend aanschuiven om onder het genot van een kopje koffie of thee samen met anderen te zijn. Om uw passie of hobby te delen. Of om samen een potje te poolen of kaarten. Maar ook als u een schouder, een luisterend oor of een paar handige handen nodig heeft bent u van harte welkom.

Ook is er ruimte om activiteiten, zoals workshops of tentoonstellingen voor medebewoners te organiseren. U bent van harte welkom als bezoeker, maar hulp op welke manier dan ook is van harte welkom.

Met dit initiatief en deze column hopen we u binnenkort een keer welkom te heten op een van de woensdagen in de Victoriahal.

“Mi Mekaore vind elke woensdag plaats van 14.00 tot 17.00 uur en van 19.00 tot 21.00 uur in de Victoriahal aan de Ph.hoofjesweg 57b in Dirksland

Deze column is geschreven door Nicole Gierman

Mantelzorg, dat verdient een bloemetje.

De deurbel gaat. Achter de deur verschijnt een vrolijk gezicht met een lach van opluchting. Samen lopen ze haar kamer in. Nog in pyjama loopt mevrouw een beetje verward door haar kamer. “Goedemorgen, daar ben ik weer. Goed geslapen? Zullen we je even opfrissen voor de dag?”

Zo gezegd, zo gedaan. Samen drinken ze na het aankleden nog een kopje koffie. ‘Moeten er nog boodschappen gedaan worden, Ma?’; wordt er gevraagd. “Ja, graag en gaan we dan lekker even samen?”. “Tuurlijk, dat doen we”. “Als ik jou toch niet had, m’n kind.”

In Nederland zijn er miljoenen mensen die langdurig ziek, hulpbehoevend zijn of steun nodig hebben op welke manier dan ook. 1 op de drie van deze mensen hebben een extra handje nodig bij hun dagelijkse dingen of zorg. Een extra paar handen, ogen of zorg van een hulpheld(in), een mantelzorger. Vaak is dit iemand uit de naaste familie, een vriend of vriendin, een vrijwilliger of iemand van de thuiszorg. Voor degene die zij helpen zijn zij onmisbaar. Hun superhelden.

Voor veel van deze superhelden is het vanzelfsprekend om de zorg voor hun zieke of gehandicapte familielid, vriend of buur op zich te nemen. Zij vinden dit normaal wat zij doen. Natuurlijk is het normaal om kleine klusjes te doen, maar als de zorg lang duurt of intensiever wordt is er sprake van mantelzorg. De mantelzorgtaken kunnen veel tijd kosten, waardoor de mantelzorger zichzelf mogelijk wegcijfert, in dienst van de ander. Mantelzorg is vaak een intensieve, emotionele en verantwoordelijke taak. En dat word vaak niet herkent of erkent.

Deze prachtige, zorgzame mensen verdienen een bloemetje. En meer…

Deze maand worden mantelzorgers in het zonnetje gezet. De superhelden die vaak elke dag klaar staan of moeten staan. Mannen en vrouwen die ervoor zorgen dat de hulpvrager het gevoel heeft dat ze ertoe doen en nog mee kunnen in de maatschappij. Via verschillende instaties worden mantelzorgcomplimenten of cadeaus uitgedeeld. Ook bij Stichting Zijn. Hier kunt u als mantelzorger terecht voor steun of informatie.

Ook u kunt een mantelzorger in het zonnetje zetten. U kunt ze steunen en ze een schouderklopje geven. Al zullen de meeste mantelzorgers zeggen dat het niet nodig is en ze het met veel liefde doen. Zelf hebben ze vaak niet eens meer het idee hoe bijzonder het is, wat zij doen. Het is normaal. Maar dat is het uiteindelijk niet. Het is en u bent, BIJZONDER. Uw zorg is onbetaalbaar en toch goud waard.

Mantelzorger, u verdient een bloemetje.

Bron: Stichting ZIJN

Geschreven door: Nicole Gierman

 

Ik ben zo eenzaam zonder jou”

Wie herkent het niet? Graag je verhaal willen doen, maar geen luisterend oor in de buurt. Even een arm om je heen nodig, maar alleen contact via de app of andere social media. Een ouder iemand die alleen bezoek krijgt met de feestdagen. Iedereen herkent het en heeft er weleens mee te maken of mee te maken gehad. ‘Eenzaamheid’

De laatste tijd word er veel aandacht besteed aan eenzaamheid onder ouderen. Maar de eenzaamheid onder ouderen is vaak al begonnen op jongere leeftijd. Dat betekent dat er al vanaf jonge leeftijd geen ondersteunende relaties zijn met familie, vrienden en bekenden of iemand die het vertrouwen in het geloof verloren is.

De meest sterke mensen om u heen kunnen zich alleen voelen of niet gesteund voelen. Ze hebben bijvoorbeeld een goede baan, maar niemand om dit mee te delen. Of staan als leeuw of leeuwin klaar voor hun gezin of familie. Maar bij wie kunnen zij zelf terecht om hun zorgen te delen? Aan hun uiterlijk of grimas is niets te zien. Als hen gevraagd word ‘Hoe gaat het?, zal het antwoord vaak zijn “goed”.

Eenzaamheid is je niet verbonden voelen. Je mist een hechte, emotionele band met anderen. Of je hebt minder contact met andere mensen dan je wenst. Eenzaamheid is een persoonlijke ervaring. Veelal is het een verborgen probleem. Anderen kunnen moeilijk van buitenaf zien of je je eenzaam voelt. En de drempel om de eenzaamheid te doorbreken is groot.

Iedereen kan iets doen aan eenzaamheid. Door contact te leggen met iemand van wie je vermoedt dat hij of zij weinig betekenisvolle contacten heeft en zich eenzaam voelt. Een steuntje in de rug van een familielid, vriend of buur kan veel betekenen. Het zijn de kleine dingen die het doen. Neem hem of haar eens mee om een wandeling te maken. Of stap een binnen bij een inloop, zoals op woensdag bij ‘Mi Mekaore” in de Victoriahal.

Luister naar elkaar. Stuur elkaar niet alleen maar appjes, maar geef elkaar serieuze aandacht. Social media zijn leuk, maar dat is niet alles.

Deze column is geschreven door: Nicole Gierman

De column is geschreven op intiatief van “Mi Mekaore”. Deze laagdrempelige inloop is elke woensdag, gratis te bezoeken van 14.00 tot 15.00 en van 19.00 tot 20.30 uur in de Victoriahal in Dirksland. Kom gezellig langs. 

 

In deze column, die geschreven wordt ter ondersteuning van het initiatief ‘Mi Mekaore”, wordt maandelijks door Nicole Gierman over verschillende maatschappelijke onderwerpen geschreven. Deze onderwerpen zien we vaak in onze nabijheid voorbij komen. Bij “Mi Mekaore” mag iedereen die dit wenst gratis naar binnen lopen. Voor de gezelligheid, om een spelletjes te spelen of gewoon om met elkaar zijn. Bij “Mi Mekaore” wordt geprobeerd om er voor en met elkaar te zijn. Waarbij niemand wordt vergeten. 

Stille armoede ook in onze regio

Heel vaak lezen we berichten over de vreselijke armoede in verre landen. En al is Nederland een van de rijkste landen van Europa, ook in ons land heerst armoede. De zo genoemde ‘stille’ armoede. Hierbij is het vaak niet zichtbaar dat mensen bijvoorbeeld hun huur niet kunnen betalen of kinderen zonder ontbijt de deur uit moeten laten gaan. Maar het afgelopen jaar moesten volgens het CBS bijna 560.000 huishoudens rondkomen van een te laag inkomen. En blijkt het sociale vangnet van Nederland niet zo sterk te zijn en steeds kleiner te worden.

Steeds meer mensen moesten aankloppen bij maatschappelijk werk, ouderen- of jeugdzorg, sociale uitkeringen of kregen ondersteuning vanuit de kerk. En steeds vaker bleken kinderen de dupe te worden van deze stille ramp. Drie maaltijden op een dag is bij sommige gezinnen zelfs eerder een uitzondering dan regelmaat.

Natuurlijk zijn er vangnetten op financieel gebied d.m.v. allerlei toeslagen en zijn er bijdragen t.b.v. schoolkosten en sport en cultuur. De drempel is voor sommige gezinnen echter erg hoog om hier gebruik van te maken. De invloed die dit thuis heeft, tussen hun veilige vier muren, ziet men niet.

Door armoede raken veel gezinnen in isolement. Ze kunnen niet mee participeren in de samenleving. Vaak ontstaan er veel spanningen en er is veel stress, doordat er schulden ontstaan met soms echtscheidingen tot gevolg. Wat natuurlijk weer zijn weerslag heeft op de kinderen.

Met de vakantietijd in het vooruitzicht, is het voor veel kinderen moeilijk om te zien dat vriendjes en vriendinnetjes lekker op vakantie gaan, terwijl zij thuis moeten blijven. De kinderen waar normaal mee gespeeld wordt zijn dan vaak niet thuis. Eenzaamheid en verveling slaan toe.

Voor mensen die dit jaar geen geld hebben om op vakantie te gaan heeft Stichting Buurtcampings meer dan 20 locaties in Nederland omgetoverd tot vakantiecampings. Op deze campings is iedereen welkom en leren mensen van alle leeftijden en achtergronden elkaar kennen. Er is plaats voor betalende gasten, vrijwilligers en mensen die om financiële redenen anders niet op vakantie kunnen. De buurtcampings worden georganiseerd door buurtbewoners en ondersteund door stichting ‘de Buurtcamping’. Het doel van de campings is om de groeiende kloven in de samenleving te overbruggen en buurtbewoners bij elkaar te brengen. Iedereen is gelijk en iedereen heeft het recht om te kunnen genieten tijdens de vakanties. Voor meer informatie kijk op www.buurtcamping.nl

Zowel kinderen als ouders praten niet graag over hun problemen omdat ze zich er ongemakkelijk over voelen of zich er zelfs voor schamen. Hulp vragen of aannemen is vaak niet gemakkelijk.

Omdat de school en/of andere instanties vaak niet op de hoogte zijn, komt hulp niet op gang. En hoeft er bij veel van deze gezinnen maar weinig te gebeuren of de boel loopt helemaal vast en de problemen worden vaak vele malen groter.

Ook in uw omgeving zijn er mensen die deze strijd strijden. Je zult het niet van hen horen, maar meestal is er wel een sein waardoor je dit merkt. Sluit niet uw ogen, maar steek u hand eens uit. Deel je kennis of menselijkheid. Vroegtijdig signaleren of helpen kan het verschil maken. En niet voor even maar voor de rest van iemands leven.

Geschreven door: Nicole Gierman

Bronvermelding: stichting Buurtcamping

Vanaf deze week houden we bij Mi Mekaore ook vakantie. In september gaan de deuren weer open en bent u weer van harte welkom in de Victoriahal aan de Philipshoofjesweg in Dirksland.

Vervelende jongeren of jongeren die zich vervelen?

Hangjongeren, in elke dorp zijn ze te vinden. Kleine of grotere groepen die elkaar voor de gezelligheid opzoeken. Die om contacten te onderhouden, voor lichamelijke beweging en om te tonen wat ze fysiek kunnen, bij elkaar komen. Vaak ervaren we deze groepen als intimiderend en als overlast. En gaat deze samenhang soms samen met vernieling of geluidsoverlast. Het is niet zo dat alle groepen en/of deelnemers hieraan mee doen. Maar vaak is het 1 of meerdere van de groep die hiermee beginnen en anderen zich hierin mee laten slepen. In sommige dorpen op Goeree Overflakkee bevinden zich zogenoemde JOP (jongeren opvang plekken). Deze plekken trekken grote groepen jeugd aan. Veel buurtbewoners vinden dit niet fijn. Maar als je het vanuit een ander oogpunt bekijkt is het ook fijn dat de jeugd bij elkaar staat en niet door de dorpen heen zwerft. Doordat de jongeren zich centreren is er voor de jeugdwerkers en/of politie ook meer grip op problemen en vragen die bij de jongeren afspelen. Op welke plaats en voor welk doel de Jop moet dienen daar wordt dagelijks over gediscussierd. Maar dat ze aanwezig moeten zijn is duidelijk. In de dorpen waar geen JOP is lopen de jeugdigen verspreid en weten ze niet waar ze naartoe kunnen of wat ze moeten doen. Vaak hoor je van hen, er is niets te doen en waar kunnen we heen. In Middelharnis is al jaren het JAC, waar jongeren van het hele eiland terecht kunnen voor een gezellige middag of avond. De diversiteit aan jongeren die daar dagelijks of wekelijks komen wordt groter en groter. Dit bewijst dat ook in de andere dorpen een een jeugdhonk een must is. En is het ook niet zo dat we eigenlijk willen dat de kinderen naar buiten gaan en niet alleen maar tijd aan het gamen of op social media besteden?

We kunnen ons ook afvragen waarom we niet op een groep af kunnen stappen. Om jezelf voor te stellen en in een vriendelijk praatje aan te kaarten wat je niet fijn vindt. Vaak vinden jongeren dit fijn. Misschien kan het zelfs zo worden dat de groep een oogje in het zeil houdt in de wijk. Dit zou de droom zijn voor elke buurtbewoner, jeugdwerker en/of wijkagent.

Maar wederom geldt hiervoor ook weer hetzelfde. Mi mekaore, redden we het wel. Ook met de jongeren die rondhangen in het dorp of misschien zelfs in uw wijk.